…Փոքր-ինչ լռելուց հետո աղջիկն ասաց. «Բայց մենք տեղ չունենք ապրելու, տուն չունենք»։
Տղան ծիծաղեց և ասաց, որ ինքը հովանոց ունի՝ բոլորովին նոր, ու եթե կոճակը սեղմես, նա ինքն իրեն կբացվի։ Եվ հովանոցը հրաշալի տուն է, շատ հարմարավետ երկուսի համար։ Ճիշտ է, այն պատեր չունի, բայց փոխարենը բավական է ձեռքը երկարել, և դուք կիմանաք, թե դրսում տարվա որ եղանակն է, օրինակ՝ անցե՞լ է գարունը, թե դեռ շարունակվում է։
Այնպիսի բնակարանով, ինչպիսին հովանոցն է, հարմար է ճանապարհորդել, հաճելի է լսել անձրևի ձայնը ու նաև…
Բայց աղջիկը չհարցրեց՝ «նաև ի՞նչ…» և հեռացավ մեկ ուրիշի մոտ, որը բոլոր հարմարություններով մեկ սենյականոց բնակարան ուներ, բայց, երևի, այնուամենայնիվ չուներ այդպիսի հովանոց, իսկ եթե անգամ ուներ, ապա, համաձայնեք, ինչի՞ համար է մարդուն երկու բնակարանը, չէ՞ որ դա ծիծաղելի է…
Այժմ՝ շատ տարիներ անց, նա վերջապես հասկացել էր, թե դա ի՜նչ հրաշալի հովանոց էր՝ մի փոքրիկ օդապարիկ, որից բռնվելով երկուսով կարելի է թռչել գնալ հեռո՜ւ-հեռո՜ւ, հատկապես անձրևոտ օրերին…
Եվ նա թախծում է իր՝ արդեն երեք սենյականոց բնակարանում, որովհետև ինչքան մեծ է բնակարանը, այնքան հեռու են իրարից նրանք, ովքեր ապրում են այնտեղ, և երբ անձրև է գալիս, նա պատրաստ է ներքև նետվել՝ իր հովանոցը փնտրելու։ Բայց մի՞թե տասնհինգերորդ հարկից կճանաչես, թե որն է քո հովանոցը։
Իսկ եթե անգամ ճանաչես, ապա հայտնի էլ չէ, թե այսօր սարքին է արդյոք վերելակը:
Կարող եք բաժանորդագրվել մեր հոդվածներին:
Կարող եք հավանել նաև մեր ֆեյսբուքյան էջը` Youandworld.am, և տեղեկանալ կայքի թարմացումներին:
Կարդացեք նաև`
- Շատրվանները. Լեոնիդ Ենգիբարյան Առավոտյան ժամերին մեծ աշնանային զբոսայգում ես հանդիպում էի մի մարդու, ով խուզում էր շատրվանները: Նա...
- Աստիճանը. Լեոնիդ Ենգիբարյան Մի օր ես հանդիպեցի աստիճանին: Դա վերև տանող աստիճան էր, որից այնքան հաճախ ցած են...
