«Մեծ փոփոխություն է պետք»։
«Երկուշաբթիից ճիշտ կսկսեմ»։
«Մի փոքր քայլը ոչինչ չի փոխի»։
Այս միտքը տրամաբանական է թվում, բայց իրական կյանքում հաճախ դառնում է թակարդ։ Շատ մարդիկ չեն ձախողվում, որովհետև թույլ են կամ անկարող։ Նրանք ձախողվում են, որովհետև սպասում են մեծ ու տպավորիչ մեկնարկի՝ փոխարենը հարգելու փոքր, բայց կրկնվող քայլի ուժը։
Ավելի լավ կյանքը սովորաբար չի կառուցվում մեկ հերոսական որոշմամբ։ Ավելի հաճախ այն կառուցվում է լուռ՝ մեկ կարդացած էջով, մեկ կարճ քայլքով, մեկ ազնիվ խոսակցությամբ, մեկ վերահսկված ծախսով, մեկ ճիշտ օգտագործված ժամով։
Փոքր սովորությունները տվյալ պահին աննշան են թվում։ Բայց ժամանակի ընթացքում դառնում են ինքնություն։ Դրանք ձևավորում են՝ ինչպես եք մտածում, ինչպես եք աշխատում, ինչպես եք վերաբերվում ձեր մարմնին և որքան եք վստահում ինքներդ ձեզ։
1) Մեծ նպատակները հաճախ կոտրվում են հենց սկզբում
Երբ նպատակը չափազանց մեծ է, միտքը դա ընկալում է որպես ճնշում։ Ճնշումը ծնում է խուսափում։ Դուք սկսում եք ձեզ ասել, որ պետք է ավելի շատ էներգիա, ավելի շատ ժամանակ, ճիշտ տրամադրություն կամ իդեալական պլան։
Ահա թե ինչու շատ ուժեղ մտադրություններ արագ մարում են։ Մարդը ծույլ չէ։ Պարզապես մուտքի կետը չափազանց ծանր է։
Համեմատեք այս երկու մոտեցումները․
- «Այս ամիս ամբողջությամբ փոխելու եմ առողջությունս»։
- «Ամեն օր ճաշից հետո 10 րոպե քայլելու եմ»։
Երկրորդը փոքր է թվում, բայց ավելի ուժեղ է, որովհետև դիմանում է սովորական կյանքին։ Լավ համակարգերը չեն կախված ոգևորությունից։ Դրանք դիմանում են սթրեսին, ձանձրույթին և ոչ իդեալական օրերին։
2) Կրկնությունը ստեղծում է ինքնավստահություն
Ամեն անգամ, երբ փոքր խոստում եք պահում ինքներդ ձեզ տված, ներսում մի հստակ ուղերձ է ձևավորվում․ ես անում եմ այն, ինչ ասում եմ։ Այդ ուղերձը շատ ավելի արժեքավոր է, քան ժամանակավոր մոտիվացիան։
Վստահությունը միայն մեծ հաղթանակներից չի կառուցվում։ Այն կառուցվում է ապացույցներից։ Իսկ ապացույցները գալիս են կրկնությունից։
Եթե ամեն օր 5 էջ եք կարդում, պարբերաբար փոքր գումար եք խնայում, 15 րոպե կենտրոնացած զարգացնում եք հմտություն կամ ավելի հաճախ ժամանակին քնում եք, դուք սկսում եք փոխվել։ Ոչ միանգամից, բայց տեսանելիորեն։
Ահա թե ինչու փոքր սովորությունները կարևոր են։ Դրանք պարզապես գործողություններ չեն։ Դրանք ապացույց են։
3) Վտանգը ձախողումը չէ, այլ չնկատված անկայունությունը
Մեկ օրը բաց թողնելը իրական խնդիրը չէ։ Իրական խնդիրը սկսվում է, երբ այդ մեկ օրը դառնում է պատմություն․
- «Արդեն փչացրի ռեժիմը»։
- «Հավանաբար ես կարգապահ մարդ չեմ»։
- «Հաջորդ ամսից նորից կսկսեմ»։
Այդ պատմությունն ավելի վնասակար է, քան բաց թողած գործողությունը։
Հասուն կարգապահությունը այլ կերպ է հնչում․ մեկ անգամ բաց թողեցի, հիմա վերադառնում եմ։
Ամուր կյանք կառուցող մարդիկ կատարյալ չեն։ Նրանք պարզապես ավելի արագ են վերադառնում։ Նրանք մեկ անհաջող օրը չեն դարձնում կոտրված ինքնություն։
4) Սովորությունը դարձրեք հեշտ սկսվող
Եթե սովորությունը կարևոր է, պետք է փոքրացնել դրա շուրջ եղած դիմադրությունը։
Օրինակներ․
- Ավելի շատ կարդալո՞ւ եք ուզում։ Գիրքը դրեք այնտեղ, որտեղ սովորաբար հեռախոսն է լինում։
- Մարզվելո՞ւ եք ուզում։ Հագուստը պատրաստեք նախորդ երեկոյան։
- Գրելո՞ւ եք ուզում։ Փաստաթուղթը բացեք մինչև աշխատանքային հատվածը սկսելը։
- Խնայելո՞ւ եք ուզում։ Փոխանցումը ավտոմատացրեք։
Շատ խնդիրներ կարգապահության խնդիր չեն։ Դրանք կառուցվածքի խնդիր են։ Լավ ձևավորված սովորությունը ավելի քիչ կամք է պահանջում։
Պարզ կանոն
Մի հարցրեք՝ «Ինչ մեծ փոփոխություն կարող եմ անել»։
Հարցրեք՝ «Ինչ փոքր գործողություն կարող եմ կրկնել այնքան, մինչև դա ինձ ավելի լավ մարդ դարձնի»։
Կյանքը փոխվում է, երբ ճիշտ վարքը դառնում է բնական։ Իսկ բնականը կառուցվում է փոքր, բայց կրկնվող ընտրություններից։
Մի թերագնահատեք պարզ բաների լուռ ուժը։ Բավական երկար կրկնվող փոքր սովորությունը կարող է փոխել ձեր առողջությունը, աշխատանքը, հարաբերությունները և ապագան։
Ոչ թե որովհետև այսօր տպավորիչ է թվում, այլ որովհետև վաղն էլ է աշխատում։