Ծեր իմաստունն իր մոտ է կանչում աշակերտներին: Երբ բոլորը հավաքվում են, նա նրանց ցույց է տալիս մի սպիտակ թուղթ, որի կենտրոնում սև գույնի կետ էր նկարված:
– Ի՞նչ եք այստեղ տեսնում,- հարցնում է իմաստունը:
– Կետ,- պատասխանում է աշակերտներից մեկը:
– Սև գույնի կետ,- հաստատում է մյուսը:
– Հաստ, սև գույնի կետ,- լրացնում է երրորդը:
Ուսուցիչը խոնարհում է գլուխը, քայլում դեպի պատը, նստում անկյունում ու սկսում լաց լինել:
– Ինչո՞ւ ես լացում, ուսուցիչ,- զարմացած հարցրին աշակերտները:
– Ես լացում եմ, որովհետև իմ բոլոր աշակերտները տեսան միայն փոքրիկ սև կետը, և նրանցից ոչ ոք չնկատեց սպիտակ, մաքուր թուղթը…
Որքա՞ն հաճախ ենք
– Ի՞նչ եք այստեղ տեսնում,- հարցնում է իմաստունը:
– Կետ,- պատասխանում է աշակերտներից մեկը:
– Սև գույնի կետ,- հաստատում է մյուսը:
– Հաստ, սև գույնի կետ,- լրացնում է երրորդը:
Ուսուցիչը խոնարհում է գլուխը, քայլում դեպի պատը, նստում անկյունում ու սկսում լաց լինել:
– Ինչո՞ւ ես լացում, ուսուցիչ,- զարմացած հարցրին աշակերտները:
– Ես լացում եմ, որովհետև իմ բոլոր աշակերտները տեսան միայն փոքրիկ սև կետը, և նրանցից ոչ ոք չնկատեց սպիտակ, մաքուր թուղթը…
Որքա՞ն հաճախ ենք
մենք դատողություններ անում մարդկանց մասին` հիմնվելով փոքրիկ թերությունների վրա և անտեսելով արժանիքները: